ALBUM ROMAŃSKI

  • Silvacane – opactwo cysterskie z XII wieku

    Cysterskie klasztory są bardzo rodzinne. Mają na przykład siostry: Silvacane jest najmłodszą z Trzech Sióstr Prowansalskich (les trois soeurs provençales). Mają też poprzednie pokolenia: matką wszystkich jest Cîteaux, założone w 1098 roku przez grupę mnichów, którzy odeszli z benedyktyńskiego klasztoru Molesme w Burgundii, chcąc żyć bliżej reguły św. Benedykta niż ich rozbisurmanieni już wówczas fratrzy.

  • Le Thoronet – opactwo cysterskie z XII wieku

    I niech to będzie miarą pasji względem romańskiej architektury: jadąc z Asti przez Genuę, od przekutej i przeplecionej przez skaliste wybrzeże Morza Śródziemnego autostrady dei Fiori, omijaliśmy szerokim łukiem Niceę z jej Lazurowym Wybrzeżem, slalomując wysłużoną meganką pośród błękitnych kabrioletów Bugatti i karminowych Alf Romeo omijaliśmy Monako, popatrując tylko w okna na skrzące się po lewej Morze Śródziemne.

Histmag.org

Technewsy, przemysł 4.0

open source

Journal of Ecology

Journal of Ecology Blog
  • Reflections on the Festival of Ecology
    19 styczeń 2021
    It’s hard to believe that it has been a month since the Festival of Ecology! Like many other participants (if the Functional Ecology Twitter poll is an accurate representation), I was mixing...
  • Cover stories: Volume 109 Issue 1
    15 styczeń 2021
    The cover image for our new issue shows Pamir Cinquefoil (Potentilla pamirica) in the Himalayan mountains. Lead author and photographer Jiri Dolezal and author Pierre Liancourt share the story...

 

“We are the intelligent elite among animal life on earth and whatever our mistakes, [Earth] needs us. This may seem an odd statement after all that I have said about the way 20th century humans became almost a planetary disease organism. But it has taken [Earth] 2.5 billion years to evolve an animal that can think and communicate its thoughts. If we become extinct she has little chance of evolving another.”
― James Lovelock, [The Vanishing Face of Gaia: A Final Warning]

Anglo-French fleet at Port Said, Egypt. Photographed 1882 by James Granger

“The wicked people were gone, but fear remained.Fear always remains. A man may destroy everything within himself, love and hate and belief, and even doubt; but as long as he clings to life the cannot destroy fear: the fear, subtle, indestructible, and terrible, that pervades his being; that tinges his thoughts; that lurks in his heart; what watches on his lips the struggle of his last breath.”

Joseph Conrad, Tales of Unrest [1898]  Free eBook of Tales of Unrest at Project Gutenberg

__________________________________________ 

LibriVox - Free public domain audiobooks

Read by volunteers from around the world. Come and join us to help record audiobooks! All LibriVox audiobooks are free and in the public domain in the USA. Check copyright if you live elsewhere.

Jaki był stosunek Stalina do religii? Z jednej strony otwarcie wrogi, dążący do całkowitej ateizacji, z drugiej w imię partykularnych interesów, potrafił dojść do porozumienia z duchowieństwem. Uzależniał on podejście do religii od aktualnych potrzeb politycznych.

Wysadzanie Sobór Chrystusa Zbawiciela w Moskwie, 1931 r. (domena publiczna)


Sowiecki dyktator słynął z wrogiego stosunku do religii. W związku z tym za pewien paradoks można uznać fakt, że formalnie miał jedynie wykształcenie religijne. Jaka była historia jego związków i wpływów na religię?
Józef Stalin urodził się w 1878 roku jako Iosif Wissarionowicz Dżugaszwili w rodzinie szewca Wissariona Dżugaszwilego i jego głęboko wierzącej żony Jekatieriny (z zawodu praczki). Dorastał na terenie prawosławnej Gruzji, wchodzącej wówczas w skład Imperium Rosyjskiego.

Seminarzysta Józef Stalin
W 1888 roku został oddany na naukę do szkoły cerkiewnej. Ukończywszy ją w roku 1894 jako jeden z jej najlepszych uczniów, wstąpił do prawosławnego seminarium duchownego w Tyflisie (dzisiejsze Tbilisi), w którym uczył się do 1899 roku. Do dnia dzisiejszego zachowały się wszystkie jego świadectwa seminaryjne. Wynika z nich, że młody Józef osiągał w nauce wyniki dobre, a często nawet bardzo dobre. Wydawałoby się zatem, że zostanie prawosławnym duchownym. Ostatecznie jednak jego losy potoczyły się zupełnie inaczej.

Budynek seminarium duchownego w Tyflis, ok. 1900 roku (domena publiczna)


W tym czasie zaczął czytać, nielegalną wówczas, literaturę marksistowską, w wyniku czego stopniowo tracił wiarę w Boga. W czasie, gdy stawał się ateistą coraz bardziej interesował się socjalizmem. W 1899 roku został usunięty z seminarium duchownego, nie ukończywszy ostatecznie studiów. Okoliczności tego wydarzenia nie są jasne. Sam Stalin twierdził, że stało się tak ponieważ propagował na uczelni marksizm. Choć, przypuszczalnie, bliższa prawdy jest wersja, że było to efektem jego zaniedbań i nie stawienia się na egzaminie. Przyczyną mogła być także podwyżka czesnego za studia, którego młody Dżugaszwili nie chciał bądź nie mógł płacić.

Po opuszczeniu seminarium związał się z, powstałą w tym okresie, partią bolszewicką i z biegiem czasu stał się jednym z najbliższych współpracowników Włodzimierza Lenina. Mimo swoich radykalnie ateistycznych poglądów, w 1903 roku na prośbę Jekatieriny Swanidze, zgodził się zawrzeć z nią ślub w cerkwi prawosławnej. Z tego związku urodził się, w 1907 roku, jego najstarszy syn Jakow. W tym samym roku jego żona zmarła na gruźlicę lub tyfus. Drugie małżeństwo Stalina, zawarte w 1921 roku, z Nadieżdą Alliłujewą, córką działacza bolszewickiego, Siergieja Alliłujewa, było już wyłącznie świecką ceremonią.

Bolszewicka wojna z religią i stalinowskie represje
Stalin zdobywał coraz większe wpływy w środowisku bolszewików. Działalność tego ugrupowania za czasów Lenina wiązała się z licznymi prześladowaniami religijnymi. Włodzimierz Lenin był człowiekiem skrajnie wrogo nastawionym do religii. Jak sam wspominał, już we wczesnej młodości stał się ateistą i pewnego dnia wyrzucił swój krzyż na śmietnik. Nienawiść Lenina do religii była tak silna, że akurat w tej kwestii opuszczało go całkowicie wyczucie nastrojów społecznych, które wykazywał w większym lub mniejszym stopniu w innych sprawach. O religii nie potrafił mówić w innych słowach niż: „tumanienie mas”, „tępota”, „obskurantyzm”, „kołtuństwo”. W 1913 roku napisał z Krakowa list do Maksyma Gorkiego, w którym znalazły się następujące słowa: „każda religia jest niewysłowioną ohydą”.

Lenin i Stalin w Gorkim, 1922 rok, (domena publiczna)
W czasach kolektywizacji i wielkiego terroru polityka Stalina wobec religii była kontynuacją działań jego poprzednika. Przez kilka lat po śmierci pierwszego przywódcy radzieckiej Rosji, w kierownictwie partii bolszewickiej toczyła się zacięta walka o władzę, z której zwycięsko wyszedł Józef Stalin. Natychmiast po przejęciu władzy rozpoczął on wprowadzanie swoich zmian, czemu miała służyć kolektywizacja rolnictwa i koncentracja na uprzemysłowieniu kraju, za pomocą 5-letnich planów rozwoju gospodarczego, które ostatecznie wprowadzono w 1929 roku.

8 kwietnia 1929 roku władze bolszewickie wydały dekret „O zrzeszeniach religijnych”. Ograniczał on dostęp takich stowarzyszeń do świątyń i domów modlitwy, zakazywał im prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej, oświatowej, kulturalnej, charytatywnej i opiekuńczej, a także udzielania pomocy członkom zrzeszeń. Zaspokajanie potrzeb religijnych społeczeństwa ograniczono wyłącznie do aktywności w obrębie świątyń, domów modlitwy i miejsc zamieszkania poszczególnych osób. Ponadto wykluczono możliwość organizowania jakichkolwiek obrzędów religijnych i ceremonii poza miejscami kultu, zakazano także prezentacji przedmiotów kultu w przestrzeni publicznej.

Aby móc legalnie działać, zrzeszenie musiało zarejestrować się jako wspólnota religijna (gdy liczyło co najmniej 20 osób) bądź jako grupa wiernych we właściwym terytorialnie organie administracyjnym. Organy te uzyskały prawo do wykluczania z władz wspólnoty poszczególnych osób. Odmawiano osobowości prawnej wszystkim wspólnotom religijnym, w tym także największym kościołom. Wszystkie przedmioty, służące kultowi religijnemu i pozostające w dyspozycji wspólnot religijnych traktowano jako znacjonalizowane i podlegające rejestracji przez władze administracyjne. Kościoły uznawane były odtąd za prywatne przedsiębiorstwa, na które można było nałożyć wysokie podatki. Za niewywiązywanie się z nich, groziły sankcje karne, łącznie z więzieniem dla duchownych i świeckich członków wspólnot. Posunięcia te były stosowane na masową skalę, przy czym duchowieństwo obciążano zobowiązaniami, które były niemożliwe do spłacenia.

W 1929 roku podjęto masową akcję zamykania świątyń, co często przybierało formę bandyckich ekscesów, połączonych z bezczeszczeniem przedmiotów kultu religijnego i pobiciami duchownych oraz wiernych. Następnie, w latach 1930-1933 duchowieństwo i wierni stali się drugim obiektem zakrojonych na szeroką skalę prześladowań ze strony władz. W całym roku 1930, sowiecka bezpieka, nosząca wtedy nazwę OGPU, aresztowała ponad 13 tysięcy duchownych wszystkich wyznań. Dane bezpieki nie zawierają jednak informacji na temat aresztowań świeckich wiernych, zatem nie wiadomo jak liczna była ta grupa represjonowanych. Według rosyjskiego badacza tego zagadnienia, N. Jemieljanowa, w latach 1930-1931, prześladowania samej Cerkwi Prawosławnej objęły ok. 50 tys. osób, spośród których śmierć poniosło 5 tysięcy. Pewne wyobrażenie o skali represji daje informacja o liczbie wspólnot religijnych zarejestrowanych w RFSSR (największej republice na obszarze ZSRS). W 1931 roku było ich ponad 42 tysiące, lecz w ciągu zaledwie dwóch lat, ich liczba spadła niemal o połowę – w 1933 roku funkcjonowały już tylko 22 tysiące wspólnot.

Sowieckie czasopismo „Bezbożnik”, 1929 r. (domena publiczna)

W połowie maja 1932 roku Związek Wojujących Bezbożników proklamował 5-latkę antyreligijną. Plan przewidywał, iż w pierwszym roku zostaną zamknięte wszystkie szkoły religijne, zaś w drugim wszystkie, funkcjonujące jeszcze świątynie. Zakładano także zaprzestanie druku publikacji religijnych i wytwarzania przedmiotów kultu. W trzecim roku zakładano wysłanie wszystkich duchownych za granicę, zaś w czwartym miano zamknąć pozostałe jeszcze świątynie. Piąty rok miał być już tylko „umacnianiem osiągniętych sukcesów”. Przyjmowano, że do 1 maja 1937 roku „imię Boga powinno zostać zapomniane na całym terytorium ZSRS”. Mimo pełnego poparcia tego planu ze strony Stalina i jego współpracowników, ostatecznie nie udało się go w pełni wprowadzić w życie.

Kolejną falę działań wymierzonych w religię, przyniósł wielki terror z lat 1937-1938. Na przełomie lat 1937/1938 ówczesny szef NKWD, Nikołaj Jeżow raportował Stalinowi, że aresztowano 31 359 duchownych i świeckich członków Kościoła i sekt religijnych, spośród których 13 671 osób skazano na karę śmierci. Jeżow pisał:

"W rezultacie naszych przedsięwzięć operacyjnych niemal całkowicie zlikwidowany został episkopat Cerkwi prawosławnej […] dwukrotnie zmniejszyła się liczba popów i kaznodziejów, co także powinno sprzyjać dalszemu rozkładowi cerkwi i sekt."


Trudno jest ustalić, ile dokładnie ofiar pochłonął wielki terror wśród duchownych różnych wyznań, członków wspólnot religijnych i personelu kościelnego. Ludzie ci padali ofiarą różnych operacji NKWD, a dokumentacja tego resortu rzadko wyodrębnia je spośród setek tysięcy innych ofiar. Szacunki badaczy również są sprzeczne. Mowa jest np., że z powodów religijnych w 1937 roku aresztowano 150 tysięcy osób, spośród których rozstrzelano 80 tysięcy, czy też, że ogólnie w latach 1937-1938 poddano represjom 165,2 tysięcy takich osób, a rozstrzelano 106,8 tysięcy.

Czasopismo ateistyczne, 1928 r. (domena publiczna)


Wielki terror niewątpliwie był ogromną tragedią dla duchowieństwa wszystkich wyznań w ZSRS, ale nie doprowadził do całkowitego unicestwienia religii. Najlepiej świadczą o tym wyniki spisu powszechnego, przeprowadzonego w 1937 roku. Za niewierzące podało się w nim 42,9% obywateli, przy czym trzeba wspomnieć, że część z nich uczyniła to z obawy przed represjami ze strony władz, których antyreligijna postawa była przecież powszechnie znana.

Sytuacja wierzących była katastrofalna. Do końca lat 30. zamknięto 80% świątyń Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej, zaś na początku II wojny światowej było ich zaledwie 150. Nie lepiej przedstawiała się sytuacja innych wyznań religijnych, do końca lat 30. synagogi żydowskie zupełnie zniknęły z całego obszaru ZSRS. Dopiero lata 40. przyniosły złagodzenie antyreligijnej polityki Stalina.

Zwrot w podejściu do religii
Wybuch II wojny światowej nie przyniósł szczególnych zmian w polityce stalinowskiego kierownictwa wobec wyznań religijnych. Nastąpiło to dopiero po napaści III Rzeszy na ZSRS, czyli po 22 czerwca 1941 roku. Stalin częściowo odstąpił od agresywnej polityki religijnej wiedząc, że w warunkach zagrożenia samego państwa sowieckiego, takie działania mogą prowadzić do zwrócenia się społeczeństwa przeciwko władzy. Porzucono tak silną propagandę antyreligijną, a w 1942 roku zlikwidowano Związek Wojujących Bezbożników. 4 września 1943 roku Stalin, w towarzystwie Mołotowa, przyjął na Kremlu metropolitę Sergiusza – ówczesną głowę Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej i dwóch innych hierarchów kościelnych, z którymi odbył długą, serdeczną rozmowę. Wyraził wówczas zgodę na odbycie soboru, czyli najwyższego zgromadzenia przedstawicieli Cerkwi, w celu wyboru nowego Patriarchy (stanowisko głowy Cerkwi od dłuższego czasu pozostawało nieobsadzone), którym ostatecznie został Sergiusz.

Sergiusz, patriarcha Moskwy, 1937 rok (domena publiczna)


Ponownie otwarto kilka seminariów duchownych, drukarni na potrzeby duszpasterskie oraz zakład produkujący świece do świątyń. Stalin zgodził się także na kontrolowaną przez NKWD odbudowę struktur Cerkwi Prawosławnej oraz otwarcie jej świątyń. W 1953 roku, zatem w chwili śmierci Stalina było już czynnych 15 tysięcy świątyń.

Ateizacja w bloku wschodnim pod przywództwem Stalina
To wszystko nie oznaczało jednak całkowitego zaniechania przez władze sowieckie walki z religią. W ostatnich latach rządów Stalina (1945-1953) zmieniła ona swoją formę i była skierowana głównie przeciwko innym niż prawosławne wyznaniom w ZSRS. Politykę ateizacji kontynuowano aktywnie w państwach Europy Środkowo-Wschodniej opanowanych przez Armię Czerwoną w wyniku II wojny światowej.

W 1945 roku aresztowani zostali wszyscy biskupi Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego, zaś w 1946 roku został on przymusowo włączony do Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej. Jeden z najważniejszych hierarchów Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego, Josyf Slipyj, został uwolniony dopiero w 1963 roku, po 18 latach pobytu w łagrze. Od razu zmuszono go jednak do opuszczenia kraju i wyjazdu do Rzymu, gdzie przebywał aż do śmierci w 1984 roku.

Josyp Slipij, 1968 rok (fot. Pkravchenko, udostępniono na licencji: Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Unported)


Na Węgrzech w 1948 roku aresztowano ówczesnego Prymasa Kościoła Katolickiego, Józsefa Mindszenty’ego, którego w lutym 1949 roku skazano na dożywotnie więzienie. Uwolniony po wybuchu rewolucji węgierskiej w październiku 1956 roku, schronił się w ambasadzie USA w Budapeszcie, gdzie ukrywał się przez 15 lat, następnie wyjechał do Rzymu, a ostatecznie do Wiednia, gdzie zmarł w 1975 roku.

W Czechach w 1949 roku uwięziono arcybiskupa Pragi, Josefa Berana, którego przetrzymywano w różnych więzieniach do 1963 roku, następnie 2 lata po uwolnieniu, zezwolono na opuszczenie Czechosłowacji i wyjazd do Rzymu, gdzie zmarł 17 maja 1969 roku.

W Polsce kulminacją antykościelnej polityki było uwięzienie na trzy lata Prymasa Stefana Wyszyńskiego. Miało to jednak miejsce już po śmierci Stalina. Wówczas też ponownie rozpoczęła się walka z Rosyjską Cerkwią Prawosławną. Nowa fala prześladowań religijnych, przypadająca na lata 1959-1964, była tym razem inicjatywą Nikity Chruszczowa. W jej wyniku liczba czynnych świątyń zmniejszyła się z 22 tysięcy w 1959 roku do niecałych 8 tysięcy w 1965 roku.

Czym była spowodowana tak silna niechęć Stalina i innych przywódców komunistycznych wobec wszelkich religii? Jedną z odpowiedzi jest próba wprowadzenia ideologii marksistowskiej, która sama z siebie jest ateistyczna i wroga samej religii jako takiej. Inną przyczyną była także chęć totalitarnych władz sowieckich do podporządkowania sobie wszelkich dziedzin życia, także religijnej. Jak jednak pokazuje sytuacja z czasów II wojny światowej, Stalin, który był pragmatykiem i umiał zrezygnować – do pewnego stopnia – ze swojej antyreligijnej polityki, gdy uznał, że wymaga tego interes jego państwa.

Artykuł został pierwotnie opublikowany [2020-12-11] na portalu historycznym Histmag.org i udostępniany jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Bibliografia:

  1. S. Ciesielski, Rewolucja Stalina, wyd. LTW, Łomianki 2017.
  2. O. Figes, Tragedia narodu. Rewolucja rosyjska 1891-1924, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 2009.
  3. D. R. Marples, Historia ZSRR. Od rewolucji do rozpadu, wyd. Ossolineum, Wrocław 2006.
  4. R. Pipes, Rewolucja rosyjska, wyd. PWN, Warszawa 1994.
  5. R. Pipes, Rosja bolszewików, wyd. Magnum, Warszawa 2005.
  6. K. Persak, Ł. Kamiński (red.) Czekiści. Organy bezpieczeństwa w europejskich krajach bloku sowieckiego 1944-1989, wyd. Instytut Pamięci Narodowej, Warszawa 2010.
  7. E. Radziński., Stalin, wyd. Magnum, Warszawa 1996.
  8. N. V. Riasanovsky, M. D. Steinberg, Historia Rosji, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2009.
  9. R. Service, Lenin, wyd. Iskry, Warszawa 2003.
  10. J. Smaga, Rosja w XX wieku, wyd. Znak, Kraków 2000.
  11. D. Wołkogonow, Lenin, wyd. Amber, Warszawa 2006.
  12. D. Wołkogonow, Trocki, wyd. Amber, Warszawa 2008.

redakcja: Jakub Jagodziński

O autorze
Konrad Ruzik
Urodzony w 1988 roku, absolwent Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i Instytutu Historycznego UW. Interesuje się historią Polski oraz historią powszechną wieków XX, XIX i XVI-XVIII. Miłośnik twórczości Williama Szekspira, poezji śpiewanej oraz filmów historycznych.

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 
 

Polecane witryny

Forum GNOMONIKA

Muzeum Techniki Tatra

Zakony rycerskie

Z Nicieją na Kresy

Dla miłośników Kresów cykl wywiadów profesora Stanisława S. Nicieji wprost obowiązkowy. Piękno kresów, piękno polszczyzny, ogrom wiedzy, erudycja, ...

Profesor dr hab. Stanisław Sławomir Nicieja - polski historyk i historyk sztuki XIX i XX wieku, wybitny znawca tematyki kresowej.

Cały cykl spotkań Śladami Kresowej Atlantydy [#59]

Wyślij wiadomość

 

  • Pałac nieszczęśliwej królewny
    22 listopad 2020
    Nad zabudowaniami niewielkiego Kamieńca Ząbkowickiego wznosi się ogromne zamczysko. Mimo że z daleka wygląda
    ...
  • Ślady po Wielkiej Wojnie na Dolnym Śląsku
    05 listopad 2020
    I wojna światowa omijała Dolny Śląsk – wówczas stanowił on głębokie zaplecze frontu. Znajdując się jednak w granicach pruskich, dostarczał armii...
  • Uzdrowisko wśród świerków
    19 październik 2020
    Historia Świeradowa-Zdroju zaczyna się tak naprawdę od momentu, kiedy ludzie dostrzegli zalety tutejszych źródeł. O wodach z tych okolic i ich...

_________________________________

 

 

 

nowe pismo narodowe i konserwatywne, darmowe, do pobrania w pliku [.pdf]

Uznanie autorstwa 4.0 Międzynarodowe (CC BY 4.0)

 

 
Cykl wykładów profesora Adama Wielomskiego
 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TwojaHistoria.pl

  • „Operacja Brunhilda”. Dlaczego Niemcy MUSIELI odbić Brzeg Dolny?
    22 styczeń 2021
    Hitler wpadł w furię, gdy dowiedział się, że w ręce Sowietów wpadła fabryka chemiczna „Anorgana” w Brzegu Dolnym nad Odrą. Nakazał zniszczenie zakładu i wyprodukowanych tam chemikaliów. Niemcy przeprowadzili błyskawiczną operację odbicia zakładu. W oddziale szturmowym byli dwaj chemicy, których zadaniem było… odkręcenie zaworów. Co Niemcy wypompowali do Odry pod osłoną nocy? W 11. i...
  • Janis Joplin, pierwsza dama kontrkultury
    19 styczeń 2021
    Jej kariera trwała zaledwie kilka lat, ale odcisnęła trwałe piętno na rodzącej się w Stanach Zjednoczonych kontrkulturze. Uznawana za ikonę blues-rocka oraz rocka psychodelicznego, pochodząca z Teksasu, zakompleksiona dziewczyna przekraczała wszelkie ówczesne normy obyczajowe i muzyczne schematy. Janis była najstarszą córką Setha i Dorothy Joplinów. Urodziła się 19 stycznia 1943 roku w Port Arthur, w...
  • „Ja wam zagram hymn Polski. I proszę wstać”. Rubinstein – człowiek, który podniósł na nogi założycieli ONZ
    17 styczeń 2021
    „Tutaj, w tej sali, chcecie urządzić szczęśliwą przyszłość świata. Brakuje mi chorągwi Polski, za którą walczyliście. Ja tego nie mogę tolerować. Ja wam zagram hymn polski. I proszę wstać!” – powiedział polski pianista. I wstali. Kim był człowiek, na którego wezwanie podnieśli się przedstawiciele 50 państw? Artur Rubinstein nie był długo wyczekiwanym i upragnionym dzieckiem....
  • Sztuka przeżycia. Czego uczono polskich rekrutów w 1919 roku?
    15 styczeń 2021
    Współcześnie żołnierze mają organizowane specjalne szkolenia z przeżycia w każdych warunkach. Jak wyglądało przygotowanie rekruta do przetrwania w polu 100 lat temu? Obecnie organizuje się dla żołnierzy kursy SERE. Jest to skrót oznaczający: Survival – przetrwanie, Evasion – unikanie, Resistance – opór w niewoli, oraz Escape – ucieczkę. Jeden z najtrudniejszych na świecie kursów tego...

 

 

 

Kopalnia Wiedzy

Ciekawe informacje z wielu dziedzin nauki

 

 

Średniowiecze – CiekawostkiHistoryczne.pl

  • Bitwa pod Cedynią. Mityczne zwycięstwo Polaków nad Niemcami w 972 roku.
    22 styczeń 2021
    „Tymczasem dostojny margrabia Hodo, zebrawszy wojsko, napadł z nim na Mieszka (…). Na pomoc margrabiemu pośpieszył wraz ze swoimi tylko mój ojciec, graf Zygfryd, podówczas młodzieniec i jeszcze nie żonaty(…). Kiedy w dzień św. Jana Chrzciciela starli się z Mieszkiem, odnieśli zrazu zwycięstwo, lecz potem w miejscowości zwanej Cidini brat jego Czcibor zadał im klęskę, kładąc...
  • Zemsta Obciętonosego. Krwawa gra o tron Cesarstwa Bizantyńskiego
    12 styczeń 2021
    Był cesarzem, lecz został zdradzony i wywleczony z pałacu. Jego doradców spalono żywcem, jemu odcięto nos i język, a następnie zesłano do najbardziej północnej z północnych prowincji imperium. Dekadę później, kiedy już wszyscy o nim zapomnieli, z wielką armią zjawił się pod murami Konstantynopola, by zemścić się na wrogach i odzyskać tron. Rinotmetos, czyli Obciętonosy,...
  • Nowy Rok w marcu? A może we wrześniu? Ery i style rozpoczynania roku w historii
    01 styczeń 2021
    Kalendarz jest narzędziem umownym – podobnie jak czas oraz jego liczenie. Zagadnienia fizyczne zostawmy jednak w spokoju, zajmijmy się tymi historycznymi. Czy Nowy Rok zawsze rozpoczynano pierwszego dnia stycznia? W różnych kulturach czas liczony jest od innego ważnego wydarzenia, w większości przypadków legendarnego (ale nie zawsze!). Najchętniej rozpoczynano od początku świata lub jakiegoś przełomu –...
  • Najprawdopodobniej pierwszy przypadek użycia broni biologicznej w dziejach, czyli oblężenie Kaffy i początek pandemii
    29 grudzień 2020
    Czy czarną śmierć można wykorzystać jako broń biologiczną? Tak! W Kaffie przekonano się o tym wyjątkowo boleśnie. Spadające zwłoki były dla mieszkańców miasta dopiero początkiem nieszczęść. Jak się wkrótce okazało – nie tylko dla nich… Ludzkość zna dżumę od tysiącleci. Naukowcy badający genom wywołujących ją niebezpiecznych bakterii wciąż spierają się o to, jak dawno temu...

 
"rem tene, verba sequentur"

234593 (500)

OpenStreetMap® to projekt open data, rozpowszechniany na licencji Open Data Commons Open Database License (ODbL) przez OpenStreetMap Foundation (OSMF).

Możesz swobodnie kopiować, rozpowszechniać, przekazywać innym i dostosowywać nasze dane, pod warunkiem podania OpenStreetMap i jego autorów jako źródła. Jeśli zmienisz, przekształcisz lub wykorzystasz nasze dane, wynik swojej pracy możesz rozpowszechniać tylko na podstawie tej samej licencji.

Pełny tekst licencji dokładnie opisuje twoje prawa i obowiązki.

Nasza dokumentacja rozpowszechniana jest na warunkach licencji Uznanie autorstwa na tych samych warunkach 2.0 (CC BY-SA 2.0).

lub Map

Polityka prywatności   Polityka cookies   Kontakt: letheko@letheko.pl    

.