Postaci

Postaci (8)

niedziela, 24 marzec 2019 15:44

Stefan Banach

Napisane przez

Stefan Banach – wybitny polski matematyk, jeden z czołowych przedstawicieli lwowskiej szkoły matematycznej, członek Polskiej Akademii Umiejętności.

Stefan Banach urodził się 30 marca 1892 w Krakowie. Jego ojcem był góral z Ostrowska lub Jordanowa - Stefan Greczek, służący jako żołnierz w wojsku austro-węgierskim, później pracujący jako urzędnik miejski w Krakowie. Matką była prawdopodobnie góralka Katarzyna Banach, pochodząca z Borównej. Wychowywał się w rodzinie zastępczej, opiekę sprawowała właścicielka pralni pani Franciszka Płowej a także jej córka Maria Puchalska. S. Banach znał osobiście tylko swojego ojca, czasami się z nim spotykał. Zgodnie z obietnicą daną matce, ojciec łożył na jego utrzymanie. Stefan Banach od najmłodszych lat wykazywał nieprzeciętne zdolności matematyczne oraz lingwistyczne. W latach 1902- 1910 uczęszczał do IV C.K. Gimnazjum w Krakowie (obecnie I Liceum Ogólnokształcące im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie). Po maturze pracował jako subiekt w jednej z krakowskich księgarni, studiując jako samouk matematykę i fizykę. W latach 1911–1913 zaliczył egzaminem częściowy (tzw. półdyplom) przynależny po dwóch latach studiów na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Lwowskiej. Po wybuchu I wojny światowej nie został wcielony do armii z powodu leworęczności oraz wady wzroku. W czasie wojny pracował jako nadzorca budowy dróg. Po powrocie do Krakowa z czasów Wielkiej Wojny, zarabia na życie udzielając korepetycji, cały czas samodzielnie studiując matematykę.

Stefan Banach

Hugo Dyonizy Steinhaus, późniejszy profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, autor wielu prac z zakresu teorii gier, analizy funkcjonalnej, topologii, teorii mnogości, szeregów trygonometrycznych, szeregów ortogonalnych, teorii funkcji rzeczywistych, tak opisuje swoje pierwsze spotkanie ze Stefanem Banachem: "Idąc letnim wieczorem w 1916 roku wzdłuż plant krakowskich, usłyszałem rozmowę, a raczej tylko wyraz: "całka Lebesgue'a" były to tak nieoczekiwane, że zbliżyłem się do ławki i zapoznałem się z dyskutantami". Byli to: Stefan Banach i Otton Nikodym, autor m.in. twierdzenia Nikodyma o ograniczoności, twierdzenia Radona-Nikodyma, .., którzy rozmawiali o matematyce.

Ławka z figurami Ottona Nikodyma i Stefana Banacha na krakowskich Plantach, źródło Wikipedia.pl

Tak odbyło się dołączenie Stefana Banacha do lwowskiej szkoły matematycznej. Hugo Steinhaus uznał je za swoje największe odkrycie w dziedzinie matematyki. Spotkanie Hugo Steinhausa ze Stefanem Banachem miało niemal natychmiastowe konsekwencje naukowe. Steinhaus zakomunikował Banachowi pewne zagadnienie, nad którym od dłuższego czasu pracował, w parę dni później, ku zdziwieniu H. Steinhausa , S. Banach przyszedł z gotowym rozwiązaniem. Tak powstała pierwsza publikacja S. Banacha, ogłoszona w "Biuletynie Akademii Krakowskiej" wspólnie z H. Steinhausem. Dzięki wspólnej publikacji z Hugo Dyonizym Steinhausem, Stefan Banach zwraca na siebie uwagę środowisk matematycznych. W 1920 roku profesor Antoni Łomnicki przyjmuje Stefana Banacha jako swego asystenta na Politechnice Lwowskiej, nie dbając, że Banach nie ma ukończonych studiów wyższych. Od tego momentu zaczęła się błyskawiczna kariera naukowa Banacha. W tym roku S. Banach przedstawia na Uniwersytecie Jana Kazimierza tezę doktorską ogłoszoną w trzecim tomie Fundamenta Mathematicae pod tytułem - "Sur les operations dans les ensembles abstraits et leur application aux equations integrales".

Według legendy S. Banachowi zupełnie wystarczało, że zawodowo zajmował się ukochaną dziedziną nauki - matematyką, dlatego nawet nie zamierzał uzyskać stopnia magistra. Jego przełożeni uknuli intrygę, która miała mu zapewnić stopień doktora nauk matematycznych, z pominięciem tytułu magistra. Nasz bohater lubił atmosferę hałaśliwych lokali z wyszynkiem i tam z pasją rozwiązywał wszystkie zawiłe problemy matematyczne, pisząc na serwetkach lub skrawkach papieru. Uczelnia wydelegowała dwóch asystentów, którzy nie odstępując go na krok, systematycznie zbierali wszystkie jego notatki. Na ich podstawie napisali złożyli pracę doktorską, której autorstwo przypisali S. Banachowi. I dalej anegdotycznie o obronie pracy doktorskiej Stefana Banacha wspomina profesor Andrzej Turowicz: "Pewnego dnia zaczepiono Banacha na korytarzu Uniwersytetu Jana Kazimierza: 'Czy mógłby pan wpaść do dziekanatu, są tam jacyś ludzie, którzy mają pewne problemy matematyczne, a pan na pewno potrafi im wszystko wyjaśnić.' S. Banach udał się zatem do wskazanego pokoju i chętnie odpowiedział na wszystkie pytania, nieświadom tego, że właśnie zdaje egzamin doktorski przed komisją specjalnie w tym celu przybyłą z Warszawy"

W 1922 roku Stefan Banach habilituje się, 22 lipca 1922 roku zostaje profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Lwowskiego, dwa lata później (1924) członkiem korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności, a w 1927 roku profesorem zwyczajnym uniwersytetu lwowskiego.

Jak pisze profesor Stanisław Mazur: "Rok 1922, w którym Stefan Banach w polskim czasopiśmie "Fundamenta Mathematicae" ogłosił swą rozprawę doktorską pod tytułem "Sur les operations dans les ensembles abstraits et leur application aux equations integraless", jest datą przełomową w historii matematyki XX wieku. Ta kilkudziesięciostronicowa rozprawa ugruntowała bowiem ostatecznie podstawy analizy funkcjonalnej, nowej dyscypliny matematycznej, która - jak to wykazały rezultaty badan Stefana Banacha i innych - posiada kapitalne znaczenie dla dalszego rozwoju nie tylko samej matematyki, ale również nauk przyrodniczych, a w szczególności fizyki". 

Wkrótce staje się największym autorytetem w analizie funkcjonalnej, jest jednym z jej twórców. Dokoła niego koncentruje się plejada młodych talentów. Wyrasta nowa, Lwowska Szkoła Matematyczna, która w 1929 roku zaczyna wydawać własne pismo poświęcone analizie funkcjonalnej - "Studia Mathematica".

Stefan Banach jako jeden z założycieli wydawnictwa "Monografie Matematyczne" publikuje w nim jako pierwszy, w 1932 roku swoje słynne dzieło "Theorie des operations lineaires". Publikacja popularyzuje wśród ogółu matematyków koncepcje Banacha oraz przyczynia się do ogólnego rozwoju myśli w dziedzinie analizy funkcjonalnej.

Tadeusz Krzyżewski wspomina [2]: "Lwowska szkoła matematyczna zawdzięcza swe znaczenie głównie profesorom Uniwersytetu oraz Politechniki - Stefanowi Banachowi, Hugonowi Steinhausowi, Stanisławowi Mazurowi, Kazimierzowi Bartlowi, Antoniemu Łomnickiemu, Włodzimierzowi Stożkowi i kilku innym. Ośrodek lwowski był przede wszystkim znany z fundamentalnych prac w dziedzinie analizy funkcjonalnej, przy czym w kręgu głównego jej twórcy, prof. Banacha, skupiło się grono badaczy, którzy założyli znane pismo fachowe „Studia Mathematica", rozpowszechnione także i obecnie poza granicami Polski.

Prof. Stefan Banach (1892-1945), prawdziwy geniusz matematyczny, opracował zasadnicze pojęcia i twierdzenia analizy funkcjonalnej, a terminy takie, jak przestrzeń Banacha znane są każdemu matematykowi w świecie. Wypracowane przez Banacha metody oraz odkrycia jego najbliższych współpracowników - Stanisława Mazura, Władysława Orlicza i Juliana Schaudera, wywarły istotny wpływ na każdą niemal gałąź współczesnej matematyki, a także fizyki teoretycznej. Banach, nie mający ukończonych studiów wyższych, odkryty został dla nauki przez prof. Steinhausa. Bawił on pod koniec I wojny światowej w Krakowie. W czasie spaceru po Plantach podsłuchał uczonej dysputy matematycznej Banacha z późniejszym profesorem Ottonem Nikliborcem i pozyskał go dla środowiska lwowskiego. W roku 1920 Banach złożył pracę doktorską, a dwa lata później został mianowany profesorem uniwersytetu. W ciągu swej 18-letniej kariery naukowej opublikował 58 prac o podstawowym znaczeniu.

Indywidualność Banacha wyrażała się również w swoistych metodach poszukiwań twórczych i przyjacielskiej współpracy. Lubił pracować w gronie przyjaciół-matematyków w kawiarnianej atmosferze, przy czym gwar i muzyka nie przeszkadzały mu w koncentracji myśli. Przesiadywał godzinami w słynnej kawiarni Szkockiej, zapisując blat stolika dowodami twierdzeń. Ażeby uniknąć strat, spowodowanych interwencją porządkową kelnerów wycierających zapisy, zakupił Banach potężny zeszyt, w którym były odtąd notowane problemy wymagające rozwiązania, z podaniem przy każdym nazwiska autora i daty. Na odwrocie karty pozostawiano miejsce na ewentualny opis rozwiązania. „Księga Szkocka" stała do dyspozycji każdego matematyka, który o nią poprosił płatniczego, a dla zachęty za rozwiązanie niektórych problemów przewidywane były nagrody, czasem dość dziwne, np. żywa gęś.

Legendarna „Księga Szkocka" o dużej wartości naukowej i historyczno-emocjonalnej przetrwała wojenne burze i obecnie stanowi własność Międzynarodowego Centrum Matematycznego im. S. Banacha w Warszawie. Po wojnie Księga była nadal prowadzona przez matematyków wrocławskich w latach 1946-58. Przedstawiona na Międzynarodowym Kongresie Matematycznym w Edynburgu w 1958 r. wywołała zrozumiałą sensację wśród Szkotów, nie orientujących się, że jej związek ze Szkocją jest zupełnie specyficzny.

W czasie wojny Banach pozostał we Lwowie, pracując zarówno naukowo, jak i społecznie. Po wkroczeniu do miasta Niemców, narażony na prześladowania, został karmicielem wszy w Instytucie Bakteriologicznym swego kolegi uniwersyteckiego, prof. Rudolfa Weigla, twórcy szczepionki przeciwtyfusowej. Wyniszczony ciężkimi warunkami wojennymi, doczekał się klęski hitlerowców, lecz nie mógł już włączyć się czynnie do odbudowy życia naukowego, zmarł bowiem w sierpniu 1945 roku."

Źródła

 

  1. Kwartalnik "Cracovia Leopolis" nr 1 (17) z 1999 roku

 

niedziela, 24 marzec 2019 15:40

Nikola Tesla

Napisane przez

Jan Czochralski – polski chemik, metaloznawca, wynalazca powszechnie stosowanej do dzisiaj metody otrzymywania monokryształów krzemu, nazwanej później metodą Czochralskiego, podstawy procesu produkcji układów scalonych. Najczęściej cytowany polski uczony. Jan Czochralski urodził się 23 października 1885 roku w małym mieście Kcynia jako ósme dziecko, z dziesięciorga dzieci Franciszka Czochralskiego, z zawodu stolarza oraz Marty z domu Suchomskiej. Dom rodzinny mieścił się w Kcyni przy ulicy przy ulicy Szewskiej 10.

 

Metoda Czochralskiego - technika otrzymywania monokryształów opracowana w 1916 roku przez Jana Czochralskiego. Metoda jest najstarszą i jedną z najpowszechniej stosowanych metod produkcji monokryształów półmetali, metali i ich stopów na świecie. Metodę Czochralskiego na skalę przemysłową stosuje się do produkcji monokryształów krzemu. Za oficjalna datę prezentacji metody otrzymywania monokryształów, uznaje się 19 sierpnia 1916 roku. W tym dniu do redakcji czasopisma "Zeitschrift fur physikalische Chemie” Jan Czochralski dostarczył artykuł pod tytułem "Nowa metoda pomiaru szybkości krystalizacji metali”. Artykuł został opublikowany w 1918 roku.

Grafika według Commons.wikimedia.org

Nie jest jasny powód przyjazdu do Polski, według badań Stefana Bratkowskiego Czochralski współpracował z polskim wywiadem wojskowym, a z Niemiec wyjechał z powodu grożącej mu dekonspiracji. Zrzekł się obywatelstwa niemieckiego, by przyjąć polskie, ale zrzeczenie to nie zostało przez władze niemieckie uznane. Czochralski był bogatym człowiekiem. Jak twierdził, do Polski przywiózł ok. 1,5 mln. złotych. Patenty przynosiły mu dalsze dochody. Brał ogromne sumy za konsultacje w Polsce i poza granicami. Kupił piękną willę w Warszawie przy ul. Nabielaka, w Kcyni zbudował willę Margowo, nazwaną na cześć żony, pełniącą funkcję letniej rezydencji. Fundował stypendia dla studentów. W willi przy ul. Nabielaka Czochralscy prowadzili salon literacki.  Jan Czochralski sam pisał wiersze, największy ich tomik to „Maja. Powieść miłosna”, kolekcjonował dzieła sztuki, udzielał się społecznie. Wspomagał finansowo rekonstrukcję dworku Chopina w Żelazowej Woli, współfinansował wykopaliska w Biskupinie oraz prace poszukiwawcze ropy w rejonie Kcyni.

 

Po II wojnie światowej władze Politechniki Warszawskiej nie pozwoliły mu wrócić na uczelnię. Zamieszkał w rodzinnej Kcyni w swojej willi Margowo przy ul. Poznańskiej 20.

Nazwa posiadłości pochodzi od imienia żony (Marguerita Haase), była jak na tamte czasy bardzo okazała i dobrze wyposażona, basen oraz solarium w ogrodzie, została zbudowana w 1935 roku. Projektantem willi był Józef Alwin, architekt ze Żnina, kierownictwo budowy objął brat profesora - Władysław Czochralski. Stoi ona do dzisiaj w niewiele zmienionej formie. W Kcyni Jan Czochralski założył 1 kwietnia 1946 roku małą firmę - Zakład Chemiczny BION dr inż. M. Wojciechowski i S-ka. (Wojciechowski był zięciem Profesora). Pomieszczenia zakładu znajdowały się przy ulicy Poznańskiej 28 (obecnie Poznańska 40). Zakład produkował różnego rodzaju wyroby kosmetyczne oraz drogeryjne, między innymi: świece, pastę do butów, płyn do trwałej ondulacji,popularny „Proszek od kataru z Gołąbkiem”. "Po latach przerwy wrócił w praktyce do uprawianego w młodości zawodu aptekarza. Znowu z pasją oddawał się eksperymentom chemicznym. Prowadzeniem interesów firmy zajmował się jego bratanek (firma zmieniła nazwę i przeniosła się do Poznania, ale istnieje do dziś). Sam Czochralski niemal nie wychodził z urządzonego przez siebie laboratorium naukowego, przychodził zawsze koło ósmej rano i siedział do wieczora, gotując i mieszając różne dziwne substancje. Dzięki temu odizolowaniu się od świata przez kilka lat unikał represji ze strony komunistycznego reżimu."[12]

Proszek od kataru z Gołąbkiem [7]

Reklama pasty do butów w Życiu Warszawy z 3 listopada 1946 roku [4]

Jan Czochralski zmarł w Poznaniu 22 kwietnia 1953 roku po rewizji Urzędu Bezpieczeństwa w jego willi w Kcyni. Rewizja została spowodowana donosem, że z początkiem 1953 roku sprzedał ruiny swojej willi w Warszawie ambasadzie Szwajcarskiej za milion złotych, wymieniając je następnie na dolary, łamiąc tym samym zakaz posiadania waluty obcego państwa. Jest to jedna z wersji nie do końca potwierdzona, jak wiele faktów z życia wybitnego naukowca. Przyczyną śmierci był zawał serca, pomimo przewiezienia Profesora do poznańskiego szpitala, jednak było za późno na ratunek. Został pochowany w anonimowym grobie na starym cmentarzu w Kcyni, dopiero w 1998 roku na nagrobku umieszczono tablicę z jego nazwiskiem.

Kalendarium życia profesora Jana Czochralskiego.

23.10.1885 – narodziny
1903 – 1904 – kończy kcyńskie Seminarium Nauczycielskie
1904 – przenosi się do Berlina i rozpoczyna pracę w aptekach
1907 – znajduje zatrudnienie w laboratorium w Allgemeine Elektricitäts-Gesellschaft AEG
1910 – bierze ślub z poznaną na koncercie chopinowskim niemiecką pianistką Margueritą Hasse.
1910 - zdobywa tytuł zawodowy inżyniera chemika ze specjalnością metalurgiczną w Wyższej Szkole Technicznej w Berlinie-Charlottenburgu (?)
1913 – wspólnie z Wichardem von Moellendorfem publikuje pierwszą pracę naukową o krystalografii metali pt. „Technologiczne wnioski z krystalografii metali”
1916 – odnosi swój największy naukowy sukces, odkrywając metodę otrzymywania monokryształów metali
1917 – przenosi się do Frankfurtu nad Menem, by zostać szefem laboratorium metaloznawczego Meallbank u. Metallurgische Gesellschaft AG
1919 – zakłada Niemieckie Towarzystwo Metaloznawcze
1924 – opatentuje odporny na korozję stop łożyskowy zwany metalem „B”, który szybko znajduje szerokie zastosowanie i przynosi Czochralskiemu spore zyski
1925 – opracowuje radiomikroskop
1925 - zostaje prezesem Niemieckiego Towarzystwa Metaloznawczego

1927 – prezydent Ignacy Mościcki zaprasza Czochralskiego do Polski i oferuje mu posadę na Politechnice Warszawskiej
1929 – przenosi się do Polski i obejmuje Katedrę Metalurgii i Metaloznawstwa na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej
1.05.1929 – rozpoczyna organizowanie Działu Metalurgicznego w Instytucie Chemii Przemysłowej w Warszawie
17.11.1929 – otrzymuje tytuł doktora honoris causa Politechniki Warszawskiej
1930 – zostaje profesorem zwyczajnym metalurgii i metaloznawstwa na Wydziale Chemii Politechniki Warszawskiej
1934 – zostaje kierownikiem utworzonego przez siebie Instytutu Metalurgii i Metaloznawstwa Politechniki Warszawskiej
1934-1938 – seria procesów prof. Czochralskiego z oskarżenia prof. Witolda Broniewskiego
12.1939 – uzyskuje pozwolenie od władz niemieckich na uruchomienie Zakładu Badań Materiałów
04.1945 – z powodu donosu oskarżającego o kolaborację trafia do więzienia w Piotrkowie Trybunalskim (śledztwo umorzone)
12.1945 – na mocy uchwały Senat Politechniki Warszawskiej pozbawia prof. Czochralskiego etatu 
1946 – po powrocie do rodzinnej Kcyni prof. Czochralski uruchamia Zakłady Chemiczne BION
22.04.1953 – w poznańskim szpitalu umiera na zawał serca, zostaje pochowany na cmentarzu w rodzinnej Kcyni
06.1993 – Senat Politechniki Warszawskiej przyjmuje uchwałę o włączeniu do dziedzictwa uczelni dorobku naukowego prof. Czochralskiego
29.06.2011 – Senat Politechniki Warszawskiej przyjmuje uchwałę o przywróceniu dobrego imienia prof. Czochralskiego
21.11.2012 – Senat Politechniki przyjmuje uchwałę w sprawie ogłoszenia roku 2013 Rokiem prof. Jana Czochralskiego
7.12.2012 – na mocy uchwały Sejm RP ogłasza rok 2013 Rokiem Jana Czochralskiego

Źródła

  1. Zbiór dokumentów na temat Jana Czochralskiego [http://www.ptwk.org.pl/pol/patron.html]
  2. Paweł Tomaszewski, "Powrót. Rzecz o Janie Czochralskim"
  3. Informacje o Czochralskim [wersja archiwalna WayBackMachine z 20.09.2010] (ang.) [http://web.archive.org/web/20100920120619/http://www.itme.edu.pl/czochralski.htm]
  4. Informacje o Czochralskim i jego dorobku (ang.) [http://www.tf.uni-kiel.de/matwis/amat/elmat_en/kap_6/advanced/t6_1_4.html]
  5. Strona informacyjna, utrzymywana przez rodzinę Jana Czochralskiego [http://www.janczochralski.com/]
  6. Bibliografia pełnotekstowa publikacji profesora Jana Czochralskiego [http://bcpw.bg.pw.edu.pl/dlibra/docmetadata?id=3410]
  7. Paweł Tomaszewski. Jan Czochralski – wybitny metaloznawca. „Foton”. 73 (2), s. 41–44, 2001 [http://www.foton.if.uj.edu.pl/documents/12579485/af589e45-284a-4e9e-8a34-63832c14f03d]
  8. Paweł E. Tomaszewski, "Jan Czochralski - Historia człowieka niezwykłego" [http://bazhum.muzhp.pl/media//files/Prace_Komisji_Historii_Nauki_PAU/Prace_Komisji_Historii_Nauki_PAU-r2014-t13/Prace_Komisji_Historii_Nauki_PAU-r2014-t13-s57-72/Prace_Komisji_Historii_Nauki_PAU-r2014-t13-s57-72.pdf]
  9. Oficjalny serwis Miasta i Gminy Kcynia [http://www.kcynia.pl/]
  10. Piotr Cieśliński, "Sceny z życia patrioty, którego uznano za zdrajcę" GW 15.07.2011 [http://wyborcza.pl/1,75400,9953629,Sceny_z_zycia_patrioty__ktorego_uznano_za_zdrajce.html?disableRedirects=true]
  11. https://sites.google.com/site/profesorjanczochralski/home
  12. Przemysław Kaniewski, "Jan Czochralski – zapomniany polski wynalazca"
  13. Culture.pl
  14. Ulotka o Janie Czochralskim 
  15. Polskie Radio Jedynka - reportaż "Życie i osiągnięcia prof. Jana Czochralskiego"
niedziela, 24 marzec 2019 15:28

Stefan Bryła

Napisane przez

Wybór konstrukcji projektu prof. Stefana Bryły:

  • kompleks budynków Muzeum Narodowego i Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie
  • hala Fabryki Parowozów w Warszawie (1922),
  • budynek Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych w Warszawie na rogu ul. Kopernika 36-40 i ul. Sewerynów; wysokości 9 kondygnacji (1928)
  • pierwszy na świecie drogowy spawany most na rzece Słudwi w Maurzycach (1927–1929)
  • budynek Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych w Łodzi, dziś PZU, przy al. T. Kościuszki 57; wysokości 8 kondygnacji (1929–1930)
  • dom akademicki przy pl. Narutowicza (ul. Akademicka 5) w Warszawie; wysokości 10 kondygnacji (1922–1930)
  • drugi most spawany na rzece Słudwi (Retki) (1931)
  • gmach Pocztowej Kasy Oszczędności w Warszawie (Poczty Głównej) przy ul. Świętokrzyskiej 31/33; wysokości 7 kondygnacji (1930–1932)
  • gmach Urzędu Skarbowego w Katowicach („Drapacz Chmur”, tzw. mister Katowic) przy ul. Żwirki i Wigury 15; wysokości 14 kondygnacji (1930–1932)
  • budynek mieszkalno-biurowy Towarzystwa „Prudential” przy pl. Powstańców Warszawy; wysokości 17 kondygnacji (1931–1933)
  • budynek Biblioteki Jagiellońskiej w Krakowie przy al. Mickiewicza 22; wysokości 9 kondygnacji (1934)
  • gmach Marynarki Wojennej w Warszawie przy ul. Wawelskiej; wysokości 5 kondygnacji (1934)
  • gmach Urzędu Telekomunikacyjnego w Warszawie przy ul. Nowogrodzkiej 45 (1928–1934)
  • budynek mieszkalny Funduszu Kwaterunku Wojskowego (dom Bez Kantów) w Warszawie przy Krakowskim Przedmieściu 11 (na rogu ulicy Królewskiej); wysokości 8 kondygnacji (1934–1935)
  • Hala Targowa w Katowicach przy ul. Piotra Skargi 6 (1935)
  • Szpital Okręgowy im. marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie (1939)
  • hala nr 3 w PZL Mielec (1939)

Źródła

niedziela, 24 marzec 2019 15:24

Franciszek Rychnowski

Napisane przez

 

niedziela, 24 marzec 2019 15:19

Jan Szczepanik zapomniany geniusz

Napisane przez

Jan Szczepanik – polski nauczyciel, wynalazca zwany „polskim Edisonem”, „austriackim Edisonem”, „Leonardem da Vinci z Galicji” i „galicyjskim geniuszem”. Opisany w dwóch artykułach przez Marka Twaina. Pomimo tego, że w dziedzinie techniki był samoukiem, jest autorem ponad 50 wynalazków i kilkuset opatentowanych pomysłów technicznych z dziedziny fotografii barwnej, tkactwa czy telewizji.

Jan Szczepanik urodził się ... 

Zdjęcia z Wikimedia Commons.

 

Źródła

  1. Witryna Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych Nr 1 im. J. Szczepanika
  2. Fundacja im.Jana Szczepanika
  3. Strona opisująca wynalazki Jana Szczepanika
  4. Archiwum Diecezjalne w Przemyślu - metryka chrztu Jana Szczepanika
  5. Archiwum parafii Zręcin - materiały dotyczące rodziny Szczepaników
  6. Archiwum Bazyliki Katedralnej w Tarnowie - akt ślubu Jana Szczepanika z Wandą Dzikowską, akt zgonu Wynalazcy
  7. Archiwo General Ministeri de Asuntos Exterides w Madrycie - dekret króla Alfonsa XIII o przyznaniu Janowi Szczepanikowi Orderu Izabeli Katolickiej
  8. Archiwum prywatne Marii Zboińskiej - korespondencja, fotografie, wycinki prasowe, ilustracje.
  9. Brytannica. Edycja polska, Poznań 2000, 
  10. Burdecki Feliks, "Opanowanie materii ..."
  11. Encyklopedia powszechna, Warszawa 1983 
  12. Informator biograficzny, Warszawa 1983
  13. Jewsiewicki Władysław, Jan Szczepanik Wielki wynalazca, Warszawa 1961
  14. Jewsiewicki Władysław, polski Edison Jan Szczepanik, Warszawa 1972 
  15. Kapralski Eugeniusz, Jan Szczepanik, Tarnów 1972
  16. Krzyżanowski Julian, Henryk Sienkiewicz, Warszawa 1972
  17. Kulczycka-Saloni Janina, Nofer-Ładyka Alina, Literatura drugiej połowy XIX w. Warszawa 1971
  18. Orłowski Bolesław, Poczet polskich pionierów techniki, Warszawa 1974
  19. Pilecki Jerzy recenzja książki Jewsiewickiego Jan Szczepanik...
  20. Kwartalnik Historii Nauki i Techniki nr 7, Warszawa 1962
  21. Pilecki Jerzy Franciszek Mirandola i Jan Szczepanik. Studia i Materiały z Dziejów Nauki Polskiej seria D, z4, Warszawa 1963
  22. Potępa Stanisław, Fiakrem o Tarnowie, Tarnów 1980
  23. Potępa Stanisław, Cmentarz Stary w Tarnowie, Tarnów 1986
  24. Pragłowska Anna, Zapomniany Wynalazca, O Janie Szczepaniku, Tarnów 2002
  25. Tarnów. Dzieje miasta i regionu, Tarnów 1983
  26. Tarnów. Wielki przewodnik, Tarnów 1999
  27. Tulik Jan, Świat Wynalazków Jana Szczepanika, Krosno 1995
  28. Wybitni Tarnowianie, Tarnów 2001
  29. Expres Wieczorny 1973 nr 309
  30. Dziennik Polski 1972 nr 78
  31. Pogoń 1898 nr 16, 17, 1902 nr 9
  32. Praca 1926 nr 9-10, 11
  33. Wychowanie Techniczne w Szkole 1987 nr 1
  34. Życie Świata nr 143
  35. Prządki 2003 nr 8, str. 4
  36. Muzeum Podkarpackie w Krośnie - zbiór gobelinów Jana Szczepanika
  37. The Science Museum London - model kamery Jana Szczepanika
  38. Mark Twain – The Austrian Edison Keeping School Again (ang.)
  39. Mark Twain – From the „London Times” of 1904 (ang.)
  40. Artykuł o spotkaniu Szczepanika z Twainem 
  41. Artykuł na stronie Polskie Radia oraz nagranie wspomnień rodziny o Janie Szczepaniku
  42. JPiłsudski.org - Wynalazki Jana Szczepanika
niedziela, 24 marzec 2019 15:09

Emil Škoda

Napisane przez

 

 

Ostatnie komentarze:

Odsłon artykułów:
4667