Wał Pomorski (Pommernstellung) to rozbudowany system niemieckich umocnień, rozciągający się na długości około 275 km. Jego budowę rozpoczęto w latach 30. XX wieku, a w 1945 roku stanowił jedną z głównych przeszkód na drodze wojsk polskich i radzieckich na Pomorze. Walki o Wał Pomorski i Kołobrzeg w 1945 roku były jednymi z najważniejszych i najkrwawszych epizodów udziału ludowego Wojska Polskiego w II wojnie światowej. Stanowiły one kluczowe elementy szerszej operacji pomorskiej, której celem było zabezpieczenie flanki wojsk polskich i radzieckich nacierających na Berlin. Łączne straty polskich żołnierzy w walkach o Wał Pomorski i Kołobrzeg w 1945 roku to kilka tysięcy zabitych i kilka tysięcy rannych i zaginionych. Wojsko Polskie poniosło olbrzymi koszt, wyzwalając te ziemie spod okupacji niemieckiej.
Linia Wału Pomorskiego składała się z około 900 żelbetowych schronów, stanowisk ogniowych, zapór inżynieryjnych oraz naturalnych przeszkód, takich jak rzeki, jeziora i bagna. Kołobrzeg w 1945 roku był umocnioną twierdzą. Oficjalnie status twierdzy nadano mu 1 listopada 1944 roku, co miało kluczowe znaczenie dla skali i zaciekłości walk w marcu 1945 roku.
W Polsce Ludowej opowieść o walkach na Pomorzu Zachodnim zyskała znaczenie wykraczające poza samo upamiętnienie żołnierskiego poświęcenia. Budowano narrację, która miała kształtować pamięć zbiorową, przyspieszać integrację Ziem Odzyskanych z resztą kraju, uzasadniać trwałość granicy na Odrze, Nysie i Bałtyku oraz umacniać sojusz ze Związkiem Sowieckim. Walki te stawały się także narzędziem legitymizacji władzy – zwłaszcza przez wiązanie ich z biografiami kluczowych postaci reżimu, takich jak gen. Wojciech Jaruzelski czy premier Piotr Jaroszewicz. Publikacja odsłania kulisy propagandowych mechanizmów i pokazuje, w jaki sposób polityka historyczna PRL podporządkowała nawet najbardziej heroiczne epizody wojenne celom ideologicznym.
