Michał Antoni Kazimierz Poleski herbu Poraj urodził się w rodzinnym majątku ziemskim w Rokitnie Szlacheckim[1] w 1839 roku. Był synem Józefa hrabiego Poleskiego oraz Ludwiki hrabianki Szembek córki Józefa Ignacego Szembeka[2] . Ród, z którego wywodził się Michał Poleski swoje korzenie miał w ...
W roku 1861 ukończył Gimnazjum Realne w Warszawie, po czym rozpoczął studia przyrodnicze w kilku ośrodkach europejskich, m.in. na Uniwersytecie w Heidelbergu oraz Sorbonie. Po wybuchu powstania styczniowego przerwał naukę i powrócił do Polski. Uczestniczył w walkach na terenie Królestwa Kongresowego, m.in. w bitwie pod Kuźnicą Masłońską[3] 22 marca 1863 roku. Po rozbiciu oddziałów powstańczych został aresztowany i następnie uwięziony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej.
Po uwolnieniu kontynuował studia w Paryżu, skąd powrócił około roku 1870. Osiadł w należącym do rodziny pałacu we Włodowicach, gdzie utworzył prywatną szkołę agronomiczną wyposażoną w laboratoria, bibliotekę oraz kolekcję zbiorów przyrodniczych. W tym czasie pełnił także funkcję sędziego pokoju w Pilicy. Po śmierci rodziców przeprowadził się do Rokitna Szlacheckiego. Do istniejącego tam drewnianego dworu z końca XVIII wieku dobudował nową murowaną część w stylu neogotyckim. Do dworu przeniesiona została biblioteka, zgromadzono tu również zbiory pamiątek narodowych, dzieł sztuki i rzemiosła artystycznego. Efektem zainteresowań krajoznawczych było opublikowanie w 1913 roku pracy dotyczącej zamku w Ogrodzieńcu. Przygotowywał także inną książkę, która dotyczyć miała historii Włodowic, praca ta jednak nie została ukończona. Na terenie rodzinnych posiadłości uruchomił kopalnie węgla brunatnego oraz rudy żelaza. W chwili wybuchu I wojny światowej rodzina wyjechała do Warszawy, gdzie w 1917 roku Michał Poleski zmarł. Został pochowany na cmentarzu powązkowskim.
Dwór rodziny Poleskich, miejsce narodzin Michała Poleskiego.
{phocamaps view=map|id=14} lub {phocamaps view=link|id=14|text=Map}
Pałac we Włodowicach zimą 1914 roku. Zdjęcia wsi i pałacu we Włodowicach, wykonał austriacki fotograf wojskowy. W pałacu oraz wiejskich chałupach mieściły się wojskowe oficerskie oraz żołnierskie kwatery. W momencie rozpoczęcia działań wojennych w 1914 roku obszar Jury Krakowsko-Częstochowskiej należał w całości do Cesarstwa Rosyjskiego. W sierpniu 1914 roku wojska państw centralnych wyparły z tych terenów słabe siły rosyjskie. Jednak w listopadzie tegoż roku Jura stała się areną intensywnych starć, znanych jako bitwa między Częstochową a Krakowem. Źródło fotografii - Österreichischen Nationalbibliothek przez fotopolska.eu
{phocamaps view=map|id=15} lub {phocamaps view=link|id=15|text=Map}
Po wielu latach starań, 21 grudnia 2020 roku ruiny pałacu we Włodowicach nareszcie stały się własnością gminy Włodowice. Tego dnia wójt gminy, Adam Szmukier podpisał podpisał umowę z Gabrielem Dorsem, starostą powiatowym, reprezentującym Skarb Państwa. Wójt Włodowic ma wobec obiektu ambitne plany, by dobrze wykorzystać potencjał tego miejsca. Przed gminą jednak długa droga - plan odbudowy pałacu został opracowany aż na 7 lat. Ma jednak szansę stać się prawdziwą wizytówką gminy.
Źródła:
- Wspomnienia moje o Michale Poleskim i o Włodowicach - Federowski, Michał (1853-1923) ⁄
- Pałac we Włodowicach. Zabytek z ciekawą historią. ⁄
- Włodowice - Pałac ⁄
- Österreichischen Nationalbibliothek ⁄
-
Fotopolska.eu ⁄
- Wikipedia - Rokitno Szlacheckie ⁄
- Wikipedia Włodowice ⁄
- Wikipedia Michał Poleski ⁄
- Ruiny pałacu we Włodowicach są już własnością gminy. Zawiercie Nasze Miasto ⁄
- Encyklopedia przyrodnicza ⁄
Przypisy:
- Nazwa Rokitno pochodzi od słowa rokita, rokicie, oznaczającym krzewy z rodziny wierzbowatych dochodzące do 1 m wysokości o cienkich płożących się pędach, a tereny na których rosły nazwano Rokicinem, Rokitnem. Miejscowość znana była jako Rokitno aż do XIX wieku, kiedy dodano jej przydomek Szlacheckie, prawdopodobnie od jedynego najdłużej utrzymującego się i doskonale prosperującego w okolicy majątku rodziców Michała Poleskiego - Józefa hrabiego Poleskiego i Ludwiki hrabianki Szembek (córki Józefa Ignacego Szembeka).
- Ignacy Józef Ignacy Szembek herbu własnego (ur. w 1740 roku, zm. w 1835 roku) – protoplasta tzw. I linii hrabiowskiej rodu Szembeków (tytuł hrabiowski otrzymał w Prusach w dniu 12.08.1816), poseł ziemi wieluńskiej na Sejm Czteroletni w 1788, cześnik ostrzeszowski w latach 1787–1793, łowczy ostrzeszowski w latach 1777–1787, starosta ostrzeszowski, odznaczony Orderem św. Stanisława 01.05.1789 i Orderem Orła Białego 07.05.1792
- W drugiej połowie marca 1863 r. w rejonie Zagłębia Dąbrowskiego walczył oddział płk. Teodora Cieszkowskiego, który pomiędzy Łazami a Zawierciem zniszczył trzy mosty kolejowe, pozrywał linię telegraficzną i uszkodził tory. Zostały wysłane za nim kolumny wojsk rosyjskich z Częstochowy pod dowództwem mjr. Leo, z Olkusza prowadził kolumnę ks. Szachowski, dodatkowo na Cieszkowskiego wyruszyła z Częstochowy następna kolumna wojsk pod dowództwem ks. Bagrationa. W dniu 22 marca oddziały mjr. Leo napotkały pod Kuźnicą Masłońską założony przez Cieszkowskiego obóz. Powstańcy byli w trakcie gotowania jedzenia. Cieszkowski ze stratami wycofał się w kierunku Siewierza. Na placu boju w Kuźnicy Masłońskiej poległo dziewięciu jego kompanów. Pierwotna Mogiła poległych w potyczce znajdowała się na terenie obecnych torów kolejowych. Podczas rozbudowy torowisk w latach 70 XX wieku wystąpiła konieczność jej przeniesienia w inne miejsce. Przeprowadzono ekshumacje przenosząc szczątki do Zawiercia, tworząc także symboliczną mogiłę przy czerwonym szlaku Szwajcarii Zagłębiowskiej w Łazach.