Mapa światowych kablowych połączeń telegraficznych [1876]
Źródło: British Library [kliknięcie otwiera duży plik mapy]
W 1839 roku William Cooke i Charles Wheatstone uruchomili pierwszy działający telegraf przewodowy. Na początku lat 40. XIX wieku Samuel Morse głosił, iż wierzy w to, że najbliższa dekada będzie okresem eksperymentów z podmorskimi kablami i zdobywania wiedzy niezbędnej do ich skonstruowania. Tak się stało, kulminacją badań i eksperymentów było oddanie do użytku w 1850 roku kabla telegraficznego łączącego Wielką Brytanię z Francją. Idea połączenia Europy z Ameryką stała się realna. Pierwszym krokiem do realizacji projektu kabla transatlantyckiego było wykonanie połączenia kablowego dnem Cieśniny Cabota w Zatoce Świętego Wawrzyńca. Pierwsza próba podjęta w 1855 była nieudana, w połowie drogi kabel musiano odciąć, by uchronić od zatonięcia barkę, z której go kładziono. Następnego roku udało się położyć kabel między Cape Ray na Nowej Fundlandii a Aspy Bay w Nowej Szkocji. Pierwsze pełne połączenie Europy z Ameryką Północną podmorskim kablem telegraficznym nastąpiło w 1866 roku. Kabel łączył miejscowość Foilhommerum na wyspie Valentia (zachodnia Irlandia) z Heart's Content na wschodnim wybrzeżu Nowej Fundlandii.
Nastąpiła zupełnie nowa, rewolucyjna epoka przesyłu informacji. Wiadomości, które płynęły przez tydzień lub dłużej, pomiędzy Ameryką a Europą, docierają do adresatów w przeciągu kilku minut.
Przebieg podwodnego kabla telegraficznego, nieudana próba z 1855 roku. Źródło: History of the Atlantic Cable & Undersea Communications [kliknięcie otwiera duży plik mapy]
Największy parowiec ówczesnego świata SS Great Eastern, z którego ostatecznie udało się położyć podwodny kabel telegraficzny łączący Europę z Ameryką.
SS Great Eastern, statek parowy [projektant Isambard Kingdom Brunel] wyposażony dodatkowo w maszty żaglowe, zbudowany w stoczni J. Scott Russell & Co. w Millwall, zwodowany w 1858 roku. Ówcześnie był to największy parowiec na świecie. Podstawowe parametry: pojemność 18 914 BRT, długość – 211 metrów, szerokość – 25 metrów, wysokość – 18 metrów. Całkowita moc czterech silników parowych wynosiła 8 000 KM (6,0 MW), prędkość 14 węzłów. Dla porównania wymiary wybudowanego pół wieku później SS Titanica wynosiły: długość – 269 metrów, szerokość – 29 metrów, wysokość kadłuba – 18 metrów. SS Great Eastern posiadał podwójne stalowe poszycie oraz dwa pędniki – czterołopatkową śrubę napędową i dwa koła łopatkowe średnicy 17 m. Jako napęd pomocniczy posiadał także możliwość rozpięcia ożaglowania. Umożliwiał przewiezienie w rejsie dookoła świata bez zawijania do portów 4000 pasażerów. Statek w trakcie eksploatacji trapiły liczne awarie, nigdy nie miał kompletu pasażerów. Rodziło to problemy z uzyskaniem rentowności rejsów. Kłopoty ze znalezieniem dostatecznej liczby pasażerów sprawiły, że został przerobiony na statek towarowy do kładzenia telegraficznego kabla podmorskiego i posłużył w 1865 do ułożenia 4200 kilometrów kabla na dnie Atlantyku. Pocięty na złom w 1889 roku.
Maszyna do układania kabla zainstalowana na pokładzie SS Great Eastern. Źródło: National Maritime Museum from Greenwich
Źródła:
