Różnice pomiędzy systemami MeshCore, Meshtastic, Reticulum

To trzy projekty, które często wrzuca się do jednego worka jako „mesh na LoRa” bo wszystkie trzy siedzą na sprzęcie LoRa (najczęściej ESP32 + moduł SX126x/SX127x), więc z zewnątrz wyglądają podobnie. Różnica leży w tym, co właściwie próbują rozwiązać, i ich filozofia i architektura są wyraźnie różne. 

• MeshCore — młodszy projekt, powstał częściowo jako odpowiedź na ograniczenia Meshtastic. Kładzie nacisk na efektywność radiową — routing oparty bardziej na kontroli floodingu (advert/flood z TTL, role węzłów: companion/repeater/room server), lepsze wykorzystanie czasu eteru, mniej "gadania" sieci samej ze sobą. Mniej dojrzały ekosystem UI/appek niż Meshtastic, ale dla kogoś myślącego kategoriami "jak to fizycznie skaluje się w terenie" bywa ciekawszy.
• Meshtastic — najniższy próg wejścia. Gotowe firmware, appka, konfiguracja przez BLE (Bluetooth Low Energy)¹, kanały z prostym szyfrowaniem PSK. Protokół (flood routing) jest prosty i mało wydajny przy większej liczbie węzłów, ale to świadoma cena za "działa od razu po wyjęciu z pudełka". Adresat: turyści, festiwale, grupy hobbystyczne, sytuacje kryzysowe bez infrastruktury.
• Reticulum (RNS) — to w ogóle inna kategoria: nie jest to "sieć czatowa na LoRa", tylko stos sieciowy transport-agnostyczny (LoRa, packet radio, TCP/IP, pakiety przez internet, cokolwiek z interfejsem) z własną kryptografią end-to-end, adresowaniem opartym na kluczach publicznych i routingiem, który nie wymaga scentralizowanej struktury. LoRa to dla niego tylko jeden z możliwych "warstw fizycznych". Na tym buduje się np. Nomad Network czy Sideband — czyli to jest fundament, a nie gotowy produkt. Reticulum jest warstwą znajdującą się ponad medium transmisyjnym. Dlatego może być używany przez wiele różnych aplikacji. Oficjalna dokumentacja podkreśla właśnie tę niezależność od medium.

W wielkim uproszczeniu i skrócie

• MeshCore = wydajny mesh radiowy
• Meshtastic = łatwa sieć komunikacyjna dla ludzi
• Reticulum = kompletny stos sieciowy, na którym można budować różne sieci i aplikacje

Podstawowe różnice

Reticulum właściwie nie powinien być stawiany na równi z Meshtastic i MeshCore. Reticulum to warstwa sieciowa / stos sieciowy (networking stack).

Twórcy opisują go jako system umożliwiający budowę sieci działających przez bardzo różne media. Może wykorzystywać m.in. LoRa, packet radio, Ethernet, Wi-Fi, TCP/UDP czy inne interfejsy. Schematycznie:

                    RETICULUM
                        │
          ┌─────────────┼─────────────┐
          │             │             │
         LoRa          Wi-Fi        Ethernet
          │             │             │
       [RNode]       [Node A]      [Node B]
          │
        radio
          │
       [RNode]

I tutaj robi się naprawdę ciekawie. Możesz mieć:

           LoRa
            │
       [Reticulum]
            │
          Wi-Fi
            │
       [Reticulum]
            │
          TCP/IP
            │
       [Reticulum]
            │
          LoRa
            │
       [Reticulum]

Czyli LoRa może być tylko jednym z odcinków całej sieci. Reticulum potrafi automatycznie łączyć różne segmenty sieci i nie wymaga klasycznej koncepcji adresów IP, podsieci i tablic routingu.

Co wybrałbym do konkretnych zastosowań?

• „Chcę porozumiewać się ze znajomymi podczas wycieczki” - Meshtastic ★★★★★ | Najprostsze rozwiązanie.
• „Chcę zbudować autonomiczną sieć LoRa z repeaterami” - MeshCore ★★★★★ | Bardzo interesujące rozwiązanie infrastrukturalne.
  
• „Chcę eksperymentować z własną zdecentralizowaną siecią” - Reticulum ★★★★★ | Tu zaczyna się prawdziwa zabawa.
  
• „Chcę połączyć LoRa + Wi-Fi + Ethernet + Internet” - Reticulum ★★★★★ | To jest jego największa przewaga.
  
• „Chcę stworzyć własną aplikację działającą w mesh” - Reticulum ★★★★★ | Reticulum posiada API, na którym mogą działać aplikacje takie jak Sideband, Nomad Network czy MeshChat.

 Czytaj także:

• Reticulum Network Stack - jak zacząć?
• MeshCore czy Meshtastic: Co wybrać?
• MeshCore or Meshtastic: Which one is better?

BLE (Bluetooth Low Energy) vs Bluetooth Classic.

Bluetooth Classic = ciągły transfer dużych danych (słuchawki, głośniki). BLE = krótkie, rzadkie wysyłki małych danych przy minimalnym poborze prądu (czujniki, beacony, smartwatche).

Typowy zasięg BLE:

• BLE 4.x: ~10–100 m na otwartej przestrzeni, 10–30 m w pomieszczeniach zamkniętych.
• BLE 5.0 (Long Range / Coded PHY): do 1 km+ w idealnych warunkach, ale kosztem spadku prędkości do 125–500 kbit/s. Praktycznie w budynkach: często 10–20 m, a ściany z betonu lub metalu mogą skrócić zasięg nawet o połowę

Główne czynniki ograniczające zasięg:

• Pasmo 2,4 GHz jest wrażliwe na przeszkody, interferencje z Wi-Fi, mikrofale, inne urządzenia 2,4 GHz.
• Moc nadawcza Ograniczona przepisami do +10 dBm (standardowo) lub +20 dBm (z AFH); większość modułów konsumenckich osiąga tylko +4…+8 dBm.
• Przeszkody fizyczne Ściany, metal, woda (w tym ciało ludzkie) pochłaniają i rozpraszają sygnał.
• Antena i orientacja Wewnętrzna antena w obudowie, pozycja urządzenia — istotnie obniżają skuteczność.
• Kompromis prędkość/zasięg Tryb Long Range (Coded PHY) zwiększa zasięg, ale obniża przepustowość do 125–500 kbit/s i wydłuża czas transmisji.
• Czułość odbiornika Standard Bluetooth SIG wymaga min.  −70 dBm; dobre moduły osiągają ~−94 dBm, co realnie rozszerza zasięg

Podsumowanie: BLE jest projektowany jako technologia krótkiego zasięgu — jego mocą jest niski pobór energii, a nie daleki zasięg.  W zastosowaniach wymagających większego pokrycia stosuje się Bluetooth Mesh (wiele węzłów rozpraszających sygnał) lub moduły przemysłowe o wyższej mocy nadawczej.