Klucz do zrozumienia wojny wyznawców globalizmu z Zachodem

Brandon Smith | 6 grudnia 2025 | The Key To Understanding The Cult Of Globalism’s War On The West | Legion Św Ekspedyta

Wojna kulturowa w świecie zachodnim osiąga obecnie apogeum. Początkowo media twierdziły, że to wszystko „teoria spiskowa” nagłośniona przez „marginalną mniejszość” radykalnej prawicy. Później przyznawały, że konflikt jest realny, ale twierdziły, że konserwatyści to potwory próbujące „zdemontować demokrację”. Dziś wojna kulturowa stała się dominującym tematem naszych czasów, a debata o niej rozbrzmiewa echem w korytarzach Białego Domu.

Lewicowcy mieli nadzieję, że ignorowaniem uda im się to wszystko odrzucić. Mieli nadzieję, że będą mogli swobodnie kontynuować ideologiczne przejęcie władzy. Ponieśli porażkę. Bunt w USA jest efektem dziesięcioleci wysiłków obrońców wolności i w końcu przynosi owoce.

Myślę jednak, że wielu Amerykanów i niektórzy Europejczycy odkrywają, że ruchy takie jak postępowy wokizm (w istocie marksizm kulturowy) to coś więcej niż tylko reakcja na powrót konserwatystów do przestrzeni kulturowej. Walka, która toczy się na naszych oczach, jest jedynie nikłym odbiciem walki toczącej się za kulisami.

Niemal każdy aspekt lewicowego aktywizmu politycznego i społecznego jest finansowany przez niektóre z najbogatszych organizacji i osób na świecie. W rzeczywistości, śmiem twierdzić, bez miliardów dolarów globalnego finansowania zapewnianego przez organizacje pozarządowe, instytucje rządowe i korporacje, lewica polityczna, jaką znamy, nie istniałaby, a świat byłby znacznie spokojniejszy.

Czytaj więcej: Klucz do zrozumienia wojny wyznawców globalizmu z Zachodem

Z procesu Grzegorza Brauna

Początki Śląska

Piastowie i silne wpływy czeskich Przemyślidów 

O tym, czy Śląsk należał do Czech przed Mieszkiem I mówi archeolog prof. Sławomir Moździoch. Jak powstał mit o czeskości Sląska?

Wielka Morawa, jedno z pierwszych państw słowiańskich, która według niektórych badaczy miała obejmować także tereny dzisiejszego Śląska. Czy odkrycia archeologów to potwierdzają? Mówi o tym dr hab. Krzysztof Jaworski.

Czytaj więcej: Początki Śląska - Piastowie i silne wpływy czeskich Przemyślidów

Leopold Staff - Deszcz jesienny

Czytaj więcej: Deszcz Jesienny – Leopold Staff

Najodważniejszy przywódca naszych czasów

Agnieszka Piwar | 21.11.2025

Niedawno rozmawiałam z kolegą o upadku naszej cywilizacji. Zgodnie stwierdziliśmy, że proces ten już się dokonuje i nie ma od niego odwrotu. Wkrótce ktoś podbije zdemoralizowaną i osłabioną Europę, zadając jej coup de grâce – śmiertelny cios łaski. Z historii wiemy, że nieubłagany cykl dziejów musi się domknąć i nie jesteśmy w stanie tego powstrzymać.

Mimo wszystko w naszej rozmowie pojawiła się nutka optymizmu. Jak to możliwe, skoro sytuacja na świecie ewidentnie popycha ludzkość ku katastrofie? A jednak chrześcijanie kierują się nadzieją – wewnętrzną postawą duchową, polegającą na ufności w spełnienie obietnic Bożych, przede wszystkim związanych ze zbawieniem, odnową świata i ostatecznym zwycięstwem nad grzechem, cierpieniem i śmiercią.

Po upadku Starożytnej Grecji nowożytna Europa skorzystała z jej dorobku intelektualnego, politycznego i estetycznego – stworzonego przez światłych filozofów. Po upadku Imperium Rzymskiego Europejczycy czerpali z wielkiego dobrodziejstwa prawa rzymskiego. A z czego skorzystają przyszłe pokolenia po upadku dzisiejszej Europy?

Co mogłoby poruszyć serca tych, którzy przyjdą po nas, równie głęboko, jak niegdyś dziedzictwo greckie czy rzymskie – a mnie samą napełnia nadzieją? Być może zachwyci ich coś zupełnie odmiennego od tego, co dziś głoszą globaliści i ich poplecznicy. Ufam, że przyszłe pokolenia Europejczyków odnajdą inspirację w postaci skromnego, pokornego biskupa z Bałkanów – człowieka, który miał odwagę sprzeciwić się największym bandytom tego świata.

DLACZEGO DOSZŁO DO ROZŁAMU

Mam świadomość, że przybliżenie postaci prawosławnego duchownego wśród polskich – a więc w większości katolickich – czytelników może u niektórych wywołać zdziwienie, a nawet oburzenie. Dlatego na początku warto przypomnieć, o co tak naprawdę chodzi w sporze zapoczątkowanym przed wiekami.

Katolicka teologia opiera się na przekonaniu, że papież jest spadkobiercą apostoła Piotra – nie tylko duchowym, lecz także w sensie prawnym. Na tej podstawie powstała doktryna, według której wszelka łaska Boża konieczna do zbawienia spływa na świat wyłącznie przez namiestnika Chrystusowego, czyli papieża.

W konsekwencji każdy, kto pozostaje w jedności z papieżem (nawet takim jak Bergolio – członek masońskiego Klubu Rotariańskiego), ma dostęp do łaski i może się zbawić, natomiast ten, kto się od niego oddzieli, zostaje jej pozbawiony. Dlatego w teologii rzymskokatolickiej pojęcie „schizmy” jest poważne – oznacza bowiem całkowite odłączenie od źródła łaski Bożej.

Z prawosławnej perspektywy rozumowanie to jest błędne. Cerkiew nie utożsamia jedności z Bogiem z posłuszeństwem wobec jednej osoby czy instytucji, lecz z zachowaniem czystej wiary apostolskiej. Dlatego z prawosławnej perspektywy schizma jest też zgubna, ale o wiele bardziej zgubna jest herezja, czyli odstępstwo od prawdy wiary.

Najbardziej znanym przykładem takiego odstępstwa jest dodanie przez Kościół zachodni słów filioque („i od Syna”) do dogmatu o Trójcy Świętej – wbrew decyzjom soborów powszechnych w Nicei i Konstantynopolu. Stało się to źródłem niezgody, ponieważ tradycja chrześcijańska zawarta w Symbolu Wiary Nicejsko-Konstantynopolitańskim i zabezpieczona stosownymi anatemami naucza, że Duch Święty pochodzi jedynie od Ojca.

Z punktu widzenia Cerkwi każda samowolna zmiana dogmatu oznacza odejście od prawdy i utratę duchowej więzi z Bogiem. Dlatego Prawosławie podkreśla, że zbawienie nie zależy od hierarchicznej więzi z Rzymem, lecz od wierności nauce Chrystusa i niezmiennej Tradycji Apostolskiej.

NIE CZAS NA TCHÓRZY

Podczas największej psychozy naszych czasów, jaką była fałszywa pandemia, większość przywódców religijnych nie zdała egzaminu z wiary w Boga. Potulnie wykonywali dyrektywy globalistów, umoczonych w diabelskie konszachty. W efekcie – pod pretekstem pojawienia się wirusa z grupy koronawirusów, odkrytych już w latach 60. ubiegłego wieku – w pierwszym kwartale 2020 roku kapłani zaczęli zamykać świątynie przed wiernymi i wprowadzać limity miejsc podczas nabożeństw.

Czytaj więcej: Najodważniejszy przywódca naszych czasów

Romuald Warakomski

Hilary w wileńskim podziemiu, Nieznany w tekach UB/SB, ojciec Roman w Klasztorze Karmelitów Bosych.

Letheko | 28.10.2025

Artysta plastyk, konspirator, fałszerz, zakonnik, legendarna postać Polskiego Państwa Podziemnego. Ścigany przez Gestapo, NKWD, UB oraz SB, wychowawca, przeor, pod koniec życia osoba świecka, zakonny furtian.

Romuald Warakomski urodził się w Wilnie na przemysłowym przedmieściu Kominy (obecnie dzielnica Wilna - Nowe Miasto) 13 września 1908 roku, 1 września 1908 roku według starego stylu czyli kalendarza juliańskiego, obowiązującego ówcześnie w Imperium Rosyjskim. Był synem Józefa Warakomskiego i Marii z Boroszewiczów. Został ochrzczony 26 grudnia w kościele pw. Wszystkich Świętych przez ks. Siemaszkiewicza (informacja odszukana w metrykach chrztu przez wileńskiego historyka i genealoga Czesława Majewskiego, przekazana przez znamienitą wileńską dokumentalistkę Alwidę A. Bajor).

W latach 1933-1939 studiował malarstwo na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie (USB), jego młodszy brat Michał malarstwo oraz metaloplastykę. Po klęsce wrześniowej w grudniu 1939 roku wraz z bratem Michałem wstąpił w szeregi organizacji podziemnej Związek Walki Zbrojnej (Samodzielny Okręg ZWZ Wilno), dnia 14 lutego 1942 roku przemianowanej rozkazem Naczelnego Wodza, gen. Władysława Sikorskiego na Armię Krajową (Okręg Wilno Armii Krajowej). Otrzymał stopień strzelca oraz pseudonim „Hilary”, rozpoczął służbę w Komórce Legalizacji Sztabu Okręgu ZWZ o kryptonimie „Kuźnia” odpowiadając za grafikę, brat Michał pseudonim "Piotr" był odpowiedzialny za cynkografię, wulkanizacje pieczęci i nadzór nad produkcją druków.

Po wrześniu 1939 roku i kolejnym rozbiorze Polski (sowiecko-niemieckiego układu o przyjaźni i granicy z 28 września 1939 roku), Wilno i ziemia wileńska znalazła się w strefie okupacyjnej ZSRR, następnie Litwy, ponownie ZSRR, od czerwca 1941 roku Niemiec i ponownie ZSRR w latach 1944 - 1991. Wileńszczyzna doświadczyła aż pięciokrotnej zmiany władz okupacyjnych. Należy zaznaczyć, że Wilno było miastem na wskroś polskim. W 1931 roku szacowano (w oparciu o dane spisowe na temat języka ojczystego), że 66% mieszkańców to Polacy, 28% Żydzi, 3,75% Rosjanie, a mniej niż 1% to Litwini. Na terenie Województwa Wileńskiego mieszkańców narodowości polskiej było ponad 90% ogółu. Od początku okupacji Wileńszczyzny niezwykle ważnym się okazało uratowanie przed aresztowaniem, śmiercią, w najlepszym przypadku wywózką na Sybir, tysięcy polskich oficerów, żołnierzy, członków elit społeczeństwa polskiego. Były one śmiertelnym wrogiem dla komunistycznego ZSRR oraz niemniej wrogiej dla Polaków nacjonalistyczne Litwy. Możliwość ucieczki dawało tylko stworzenie nowej tożsamości i wyposażenie w fałszywe dokumenty. Nie mniej ważnym zadaniem dla komórek legalizacyjnych było zaopatrzenie w alternatywne, bardzo często wielokrotne tożsamości i dokumenty członków nowo powstających struktur państwa podziemnego.

Romuald Warakomski "Hilary" podczas pracy przy wykreślaniu pieczęci w Komórce Legalizacyjnej Sztabu Okręgu Wileńskiego Armii Krajowej. Z tyłu przy retuszu kliszy Zdzisław Pleskaczewski "Zbyszek", aresztowany w sierpniu 1945 roku, więzień łagrów do 1956 roku. Wilno, źródło.

Podziemne organizacje w Wilnie powstawały już od pierwszych dni wojny. Działo się to spontanicznie, w oparciu o przedwojenne struktury wojskowe oraz więzy rodzinne i towarzyskie. Konspirowała większa część polskich mieszkańców miasta i okolic, w tym środowiska inteligenckie, ziemiańskie oraz wykazującą się szczególnym zapałem i entuzjazmem patriotycznym młodzież szkolna i akademicka. 

Czytaj więcej: Romuald Warakomski - HILARY w wileńskim podziemiu, NIEZNANY w tekach UB, ojciec ROMAN u Karmelitów